Ik zag het afgelopen jaar al vaker AI-video’s voorbijkomen waarin makers zogenaamd terug in de tijd reisden, maar stond er eerlijk gezegd nauwelijks bij stil hoe die video’s werden gemaakt en wie erachter zat. Totdat Bas Boerman mij vandaag het YouTube-kanaal Chloe vs History doorstuurde. Opvallend goede video’s in hoge resolutie, vol historische reconstructies die verrassend overtuigend ogen. Reden om eens te kijken wie deze vlogster Chloe precies is en hoe deze nieuwe vorm van AI-storytelling wordt gemaakt.
Wat blijkt? Chloe bestaat helemaal niet. De Britse science- en technology-editor Tom Clarke van Sky News ontdekte eerder dit jaar dat Chloe geen echt persoon is, maar een AI-personage gemaakt door Jonathan Laramy uit Cheltenham, Engeland.
Kort na deze ontdekking verscheen een uitgebreid interview met Laramy met kunstenaar en YouTuber Sam Hamper, waarin hij voor het eerst uitvoerig uitlegde hoe het project tot stand kwam. In het interview vertelt Laramy hoe hij met Majestic Studios in korte tijd een groot publiek wist op te bouwen met AI-gegenereerde geschiedenisvideo’s. Historische prenten, schilderijen en archiefbeelden worden daarin omgezet in bewegende, realistisch ogende reconstructies. Met Majestic Studios behaalde hij ongeveer 14 miljoen views in slechts 90 dagen.
Volgens Laramy draait succesvolle AI-content uiteindelijk nog steeds om gevoel, timing en uitvoering. Kijkers haten volgens hem niet per se AI, maar vooral content die eruitziet en aanvoelt als generieke AI. Opvallend is dat hij geen achtergrond heeft in filmproductie of academische geschiedenis. Hij werkte eerder in customer service en ontwikkelde zijn werkwijze zelfstandig tijdens de snelle opkomst van generatieve AI-tools.
Interessant is waarom Chloe vs History relatief positief wordt ontvangen in een online omgeving waar veel AI-content wordt weggezet als “AI slop”. Volgens Laramy draait dat vooral om vertrouwen in historische bronnen. Hij benadrukt dat hij AI niet gebruikt om volledig nieuwe werelden te verzinnen, maar om bestaande historische afbeeldingen visueel te interpreteren. “It’s all a matter of trust”, zegt hij. De historische bron vormt het vertrekpunt, terwijl AI dient als middel om geschiedenis toegankelijker en invoelbaarder te maken.
Laramy beschrijft hoe nieuwe AI-tools sinds eind 2025 historische afbeeldingen veel nauwkeuriger konden behouden tijdens de omzetting naar realistisch ogende scènes. Zijn eerste experiment, een video over Londen in de achttiende eeuw, bereikte volgens hem binnen enkele dagen ongeveer 500.000 views. Inmiddels produceert hij ongeveer één lange documentairevideo per twee weken, grotendeels zelfstandig. Daarbij combineert hij research, AI-generatie, montage, voice-over en videobewerking.
Sam Hamper merkt in het interview op dat Chloe vs History anders aanvoelt dan veel andere AI-projecten die online circuleren. Volgens hem gebruikt Laramy AI niet als goedkope vervanging van traditionele filmproductie, maar om iets mogelijk te maken wat eerder nauwelijks uitvoerbaar was: historische beelden laten bewegen. Daardoor ligt de focus minder op de technologie zelf en meer op de historische verhalen.
Rond deze aanpak ontstaat inmiddels een bredere trend van zogenoemde “AI time-travel vlogs”, waarin fictieve personages moderne vlogformats combineren met historische settings. In populaire video’s wandelen AI-personages bijvoorbeeld door het Amsterdam van circa 1650, bespreken zij het handelsleven rond de VOC, de geur van de grachten en markten vol haring en specerijen, of ontmoeten zij figuren als Rembrandt. Andere video’s spelen zich af op de Titanic of in het oude Rome, waarbij de nadruk juist ligt op alledaagse ervaringen, drukte, vuil en sociale verschillen in plaats van geromantiseerde geschiedenisbeelden.
Inmiddels heeft ‘Chloe’ internationale media-aandacht gekregen en zien we dat ze niet alleen een historische gids is, maar ook functioneert als geloofwaardige AI-persoonlijkheid binnen de bestaande sociale-mediacultuur. RTL Nieuws benadrukte dat veel kijkers aanvankelijk dachten dat Chloe een echt persoon was. Daardoor verschuift de discussie deels van AI als productietool naar AI als digitale identiteit. De combinatie van vlogstijl, directe aanspreekvorm en influencer-esthetiek zorgt ervoor dat kijkers zich relatief gemakkelijk tot het personage verhouden, ook wanneer bekend is dat zij volledig synthetisch is opgebouwd.
In een interview met Fox News zegt Laramy dat hij al langer het idee had voor een “history AI influencer”, maar dat de technologie pas recent overtuigend genoeg werd om het geloofwaardig uit te voeren. Volgens hem werkt het format omdat geschiedenis op sociale media vaak als droog wordt ervaren, terwijl een herkenbaar personage historische verhalen toegankelijker en emotioneler maakt. In hetzelfde interview noemt hij AI-history-vlogs zelfs “the future of education”, al blijft dat vooralsnog vooral zijn persoonlijke visie en geen bewezen onderwijsmethode. Tegelijk benadrukt hij dat hij zijn video’s expliciet labelt als AI-generated en “niet probeert iemand te misleiden”.
Een recente instructievideo van ElevenLabs laat goed zien hoe dit soort AI-video’s technisch wordt opgebouwd. Daaruit blijkt dat deze formats minder “volautomatisch” zijn dan vaak wordt gedacht. Makers werken met vaste character reference sheets, referentiebeelden, shotstructuren, tijdcodes en consistente stemmodellen om personages en scènes herkenbaar te houden over meerdere generaties heen. Het transcript benadrukt dat authenticiteit bewust wordt ontworpen via elementen als “Selfie Handheld Wide”-shots, natuurlijke dialogen en vlog-esthetiek. Daardoor blijven personages en scènes consistent aanvoelen over meerdere video’s heen.
Laramy erkent dat er nog fouten voorkomen in de video’s, zoals anatomische afwijkingen of onlogische details in achtergronden. Ook kijkers wijzen regelmatig op onnauwkeurigheden, zoals verkeerde architectuur, foutieve interieurs, haperend taalgebruik of geografische verwarring tussen steden. Toch verdedigt Laramy zijn aanpak door te verwijzen naar traditionele montagepraktijken, waarin volgens hem soms “performance” belangrijker is dan perfecte continuïteit. Tegelijk benadrukt hij dat hij streeft naar steeds hogere historische nauwkeurigheid en verwacht dat de technologie daarin snel verbetert.
Het gesprek gaat ook in op concurrentie en auteurschap binnen AI-content. Laramy maakt onderscheid tussen directe kopieën van zijn werk en makers die dezelfde technieken gebruiken om eigen formats te ontwikkelen. Volgens hem ligt de echte concurrentie niet bij de tools zelf, maar bij de combinatie van creativiteit, storytelling en technische uitvoering: “When creativity meets technical skills, that’s the real competition.”
Intussen verschijnen op YouTube in hoog tempo vergelijkbare AI-history-vlogs die sterk leunen op dezelfde vertelstructuur en stijl als Chloe vs History. Dat laat zien hoe snel succesvolle AI-formats worden gekopieerd, maar roept ook de vraag op hoe lang de nieuwigheid blijft werken voordat het format verzandt in herhaling. Laramy schreef op LinkedIn al dat door de wereldwijde uitrol van tools als Seedance 2.0 veel meer AI-influencers zullen verschijnen.
Die snelle verspreiding hangt samen met bredere ontwikkelingen binnen de entertainment-industrie. Reuters schreef afgelopen maand hoe filmstudio’s, vooral in India, AI steeds vaker inzetten om productiekosten te verlagen, productietijden te verkorten en content sneller op schaal te produceren. Volgens betrokken studio’s kunnen bepaalde AI-producties inmiddels tegen ongeveer een vijfde van de traditionele kosten worden gemaakt. Daarmee verschuift AI-video langzaam van experimenteel internetformat naar een nieuwe productielaag binnen de entertainmentindustrie.
Juist die schaalvergroting maakt de ontwikkeling dubbelzinnig. Aan de ene kant kunnen deze video’s geschiedenis toegankelijker en aantrekkelijker maken voor een groot publiek. Docenten zouden clips al gebruiken in lessen en Laramy ziet mogelijkheden voor musea en interactieve geschiedeniservaringen. Aan de andere kant laat de snelle stroom aan vergelijkbare video’s ook zien hoe lastig het wordt om kwaliteit, bronkritiek en historische nauwkeurigheid te bewaken wanneer zo’n format massaal wordt gekopieerd.
AI-history-vlogs maken geschiedenis toegankelijker en meeslepender dan ooit, maar vervagen tegelijk de grens tussen bronmateriaal, reconstructie en interpretatie. Dat gebeurt ook al in documentaires, historische romans en populaire geschiedenisboeken, maar AI maakt deze vorm van geschiedvertelling sneller, goedkoper en schaalbaarder dan ooit. Daardoor wordt de vraag steeds relevanter hoe kritisch kijkers blijven wanneer synthetische geschiedenis steeds geloofwaardiger wordt.
Bronnen
- ElevenLabs. (2026). Tutorial transcript over AI time-travel vlogs met Seedance 2.0 in ElevenCreative. YouTube.
- Fox News. (2026). Influencer uses AI to teach people about history [Video]. Fox News.
- Hamper, S. (Host). (2026). The Maker of “Chloe vs History” — How AI Brings The Past Alive [Video]. Think Art Loud.
- Laramy, J. (2026). 0 to 500k Instagram followers in less than 30 days. LinkedIn.
- Reuters. (2026, 4 april). AI is rewiring the world’s most prolific film industry. Reuters.
- RTL Nieuws. (2026). Chloe vs. History ontmaskerd: zo maakt één man deze AI-hit. YouTube.
- Sky News. (2026). Sky’s Tom Clarke tracks down viral influencer Chloe vs History [Video]. Sky News.
1 reactie
Zie ook reacties op Bluesky:
https://bsky.app/profile/marcoderksen.eurosky.social/post/3mm45ny2ncs2f