It’s not the picture, it’s the process

door Marco Derksen op 8 november 2026

Met veel plezier luisterde ik vanmorgen naar aflevering 112 van De Strategie van de Kreeft, waarin Yousri Mandour in gesprek gaat met fotograaf en kunstenaar Jimmy Nelson. Een persoonlijk gesprek waarin Nelson vertelt hoe hij veertig jaar lang nauwelijks in de spiegel durfde te kijken. Ervaringen in zijn jeugd hadden naar eigen zeggen diepe sporen achtergelaten in zijn zelfbeeld. Via zijn fotografie en de ontmoetingen met anderen leerde hij zichzelf langzaam weer te zien.

Een belangrijke rol in zijn verhaal speelt wederkerigheid. Op de Marquesaseilanden mocht Nelson aanvankelijk geen foto’s maken. Volgens zijn verhaal verwezen de bewoners naar eerdere ervaringen met kunstenaars, onder wie Paul Gauguin, die vooral kwamen halen en weinig teruggaven. Het verhaal over Jacques Brel, die de eilandbewoners met zijn vliegtuig hielp, maakte Nelson duidelijk dat vertrouwen moet groeien uit daadwerkelijke betrokkenheid. Via zijn Jimmy Nelson Foundation bouwde hij aan een langdurige relatie met de gemeenschap.

Voor Nelson zit de waarde van fotografie in de ontmoeting en het vertrouwen dat gaandeweg ontstaat. Die ontmoeting zoekt hij inmiddels ook dicht bij huis, bijvoorbeeld wanneer hij onbekenden op straat helpt een foto te maken. Tegelijk blijft het voor hem moeilijk om zichzelf zichtbaar te maken. Tijdens zijn theatervoorstellingen ontdekte hij dat hij anderen in het licht zet, terwijl hij zelf in de schaduw blijft. Hij verlangt ernaar gezien te worden, maar vindt het nog altijd spannend om zich werkelijk bloot te geven.

Hier ligt wat mij betreft ook een belangrijke les voor leiderschap bij transformatie. Wie een team of organisatie wil begeleiden naar een andere manier van denken en werken, zal ook de eigen overtuigingen en onzekerheden moeten onderzoeken. Leiders vragen anderen om vertrouwde zekerheden los te laten, terwijl ze zelf soms vasthouden aan bestaande rollen en de behoefte aan controle. De transformatie die je van anderen verlangt, vraagt daarom ook iets van jezelf. Wanneer je je eigen aannames ter discussie stelt en kwetsbaarheid toelaat, ontstaat er ruimte voor anderen om eveneens bestaande vanzelfsprekendheden te onderzoeken en nieuwe mogelijkheden te verkennen.

Aan het einde verbinden Nelson en Mandour deze persoonlijke zoektocht met verandering. Vanuit De Strategie van de Kreeft bespreken ze hoe ongemak mensen kan aanzetten om hun bescherming los te laten, terwijl verlangen richting geeft aan verandering. Mandour introduceert daarbij het principe zien, voelen, veranderen. Nelson benadrukt hoe belangrijk juist dat voelen is om werkelijk in beweging te komen.

Wat ik in ieder geval meeneem uit dit gesprek is dat leiderschap bij transformatie ook een persoonlijke zoektocht is. Hoe ga je zelf om met onzekerheid wanneer je anderen vraagt hun vertrouwde manier van werken te veranderen? Welke overtuigingen houden je tegen? Misschien begint leiderschap bij transformatie wel met de vraag of je zelf in het licht durft te gaan staan.

Dank Yousri en Jimmy voor dit mooie gesprek!

Bronnen

1 reactie

Beantwoord

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie gegevens worden verwerkt.

Laatste blogs

Bekijk alle blogs (1501)
Contact