De voorstelling sluit aan bij zijn album Leren leven uit 2024, waarvoor hij een Edison ontving. Met Hand op mijn hart blikt Fresku terug op zijn leven en carrière, maar kijkt hij ook vooruit. Bekende nummers krijgen met het Metropole Orkest een nieuw jasje. Het orkest geeft zijn muziek soms meer kracht en maakt die op andere momenten juist ingetogener. Vooral het nummer Ik wil kwam bij mij binnen. Een prachtig nummer dat we ook al kenden van de promotie van het concert.

Een paar weken geleden luisterde ik naar Nooit meer slapen, waarin Femke van der Laan uitgebreid met Fresku sprak. Dat gesprek maakte het concert voor mij nog interessanter. Hij vertelde hoe bijzonder hij de samenwerking met het Metropole Orkest vindt, maar ook hoe onzeker die hem aanvankelijk maakte. Hij is gewend als onafhankelijk artiest zelf de touwtjes in handen te hebben. Nu moest hij zijn plek vinden tussen musici die op een heel andere manier werken. Pas toen hij zijn eigen ideeën nadrukkelijker durfde in te brengen, voelde de samenwerking voor hem echt als iets gezamenlijks.

Die onzekerheid was zaterdagavond niet verdwenen. Fresku vertelde op het podium dat hij behoorlijk zenuwachtig was. Juist die openheid vond ik mooi. Je zag een artiest die veel heeft bereikt, maar voor wie optreden kennelijk nog altijd spannend kan zijn. Het paste bij zijn verhaal over de hoge eisen die hij aan zichzelf stelt en zijn zoektocht naar meer rust en zelfwaardering.

In het radio-interview kwam ook zijn vaderschap uitgebreid ter sprake. Zijn eerste dochter Alisha werd in 2010 geboren, rond de verschijning van zijn debuutalbum. Fresku vertelde hoe de verantwoordelijkheid voor haar hem destijds aanspoorde om serieus werk te maken van zijn muziek. Alisha kreeg ook een plek in zijn nummers. Later kreeg hij met zijn huidige vrouw Lieke de Boer nog twee kinderen, Nubia en Rayaan. Zijn kinderen hebben hem geholpen anders naar zichzelf te kijken. Zo vertelde hij dat hij jarenlang nauwelijks zijn verjaardag vierde, totdat zijn kinderen hem lieten beseffen dat ook zijn eigen geboortedag aandacht verdient.

Dat krijgt extra betekenis nu Fresku op 26 oktober (morgen dus) veertig wordt. Ooit schreef hij dat niemand hem op zijn veertigste nog zou willen zien rappen. Inmiddels staat hij met het Metropole Orkest op het podium. In Hand op mijn hart belooft hij zichzelf minder streng te behandelen en meer te waarderen wat hij heeft bereikt. Dat lukt hem naar eigen zeggen nog lang niet altijd. Misschien maakt juist dat zijn verhaal zo herkenbaar. Hij hoeft niet overal een antwoord op te hebben. Hij blijft zoeken, leren en muziek maken. Zelf noemt hij zich liever verhalenverteller dan rapper. Na deze avond begrijp ik goed waarom.

Het was een geweldig concert, al vond ik Flint niet de ideale zaal voor deze productie. Het podium was behoorlijk vol met het Metropole Orkest, waardoor Fresku weinig bewegingsruimte had en grotendeels op één plek bleef staan. Ik had hem graag wat meer ruimte gegund. Maar wat een optreden! Zijn openheid, de teksten en de arrangementen van het orkest maakten veel indruk. Een prachtig concert, een prachtige avond en een prachtige start van zijn tournee.