We waren ruim op tijd bij Zénith Paris, de grote rode concertzaal in het Parc de la Villette, aan de noordoostelijke rand van Parijs, langs het Canal de l’Ourcq. Het park ligt op het terrein van de voormalige slachthuizen en vleesmarkt van de stad, die in de jaren zeventig werden gesloten en daarna via een grootschalig stedelijk vernieuwingsproject zijn herontwikkeld. Begin jaren tachtig werd het een van Mitterrands grands projets: architect Bernard Tschumi ontwierp er een radicaal nieuw type stadspark. Samen met de corridor langs het Canal de l’Ourcq vormt dit gebied een cluster van cultuur, festivals, creatief ondernemerschap en publiekseducatie.

Buiten stond al een lange rij fans, sommigen al uren, om, zodra de zaal open zou gaan, zo dicht mogelijk bij het podium te staan. Rond zeven uur waren we binnen. Het concert begon pas om acht uur en eerlijk gezegd dacht ik op dat moment dat Zénith bij lange na niet vol zou lopen. Ik schatte zo’n drieduizend mensen: veel lege plekken, tribunes die voor de helft gevuld waren.

Hoewel er geen voorprogramma was aangekondigd, betrad een driekoppige band het podium. Moet eerlijk zeggen dat ik geen idee had welke band het was, maar na wat zoeken op internet bleek het Différence te zijn, een jonge Franse newwave-/postpunkband met een donkere maar energieke sound en Franstalige teksten. Ze deden mij denken aan The Cure, maar dan frisser en vlotter. Een verrassend sterke opener.

De zaal liep gestaag vol. Tegen negen uur was Zénith zo goed als volgepakt. Die Fransen wisten blijkbaar gewoon dat Barbara Pravi pas rond negen uur zou beginnen.

Toen werd het donker. Een gesloten gordijn. Stilte. En dan die stem, zonder band, bijna zonder versterking: het eerste couplet van Voilà, het nummer waarmee ze in 2021 op het Eurovisie Songfestival in Rotterdam tweede werd. Toen na deze intieme opening het gordijn omhoog ging en haar vierkoppige band zichtbaar werd, barstte de zaal los.

De openingsnummers, zoals Fantasme moi en Le jour se lève, waren ingetogen chansons die in de grote zaal een intimiteit creëerden alsof je bij haar in de woonkamer zat. Daarna volgde L’homme et l’oiseau, in een theatrale, bijna Bond-achtige uitvoering die enthousiast werd ontvangen.

Met La vague en met name Vivante voerde Pravi het tempo op. De lichtshow was verblindend en de energie in de zaal steeg. Barbara leefde op het podium: ze danste, zong en had continu contact met haar publiek.

Daarna volgde CHAIR, letterlijk: vlees, een rauw en persoonlijk nummer over het vrouwenlichaam als strijdtoneel van schaamte, oordeel en herstel. Pravi zingt niet alleen over kwetsbaarheid, maar ook over het heroveren van eigenaarschap: van een lichaam dat eerst wordt veroordeeld en vervreemd naar een lichaam dat weer van haarzelf wordt. Ik las dat ze in Amsterdam bij dit nummer haar Iraanse moeder op het podium haalde, waarmee het verhaal een intergenerationele lading kreeg. In Parijs koos ze voor een grote groep vrouwen die haar omringden, een krachtig, bijna ritueel beeld van collectiviteit en solidariteit. Kippenvel.

En toen moest het nummer Marianne nog komen, het strijdlied dat ze in 2024 voor International Women’s Day had uitgebracht samen met de Iraans-Franse actrice Golshifteh Farahani. Het nummer opende met de vraag: “Marianne, où es-tu, Marianne?”, een directe aanklacht tegen het symbool van de Franse Republiek: waar was Frankrijk als het ging om vrijheid en mensenrechten? Halverwege schakelde Pravi over naar het Farsi. En toen pas drong het tot me door. Het Perzische deel, dat normaal gesproken door Golshifteh Farahani en dit keer door Barbara Pravi zelf werd gezongen, bleek een duidelijke verwijzing naar Baraye, het Iraanse protestlied van singer-songwriter Shervin Hajipour uit 2022, dat het anthem werd van de Woman, Life, Freedom-beweging na de dood van Mahsa Amini. Pravi zong het zelf, in het Farsi, in een zaal vol mensen in Parijs. Ze sloot af in het Frans: “Femme, fille, liberté!”, de Franse vertaling van “Zan, Zendegi, Azadi.” De zaal was even stil en daarna niet meer.

Na een indrukwekkend muzikaal intermezzo waarin Pravi van jurk wisselde, keerde ze terug met Coline Rio voor het intieme duet La gentillesse. Twee stemmen die elkaar vonden in een nummer over vriendelijkheid als daad van verzet. Mooi en breekbaar.

Toen brak het meest uptempo deel van de show aan. La Pieva (Chez moi), de titelsong van haar tweede album en van deze tour. Pravi vertelde dat ‘pieva’ in het Servisch ‘zangeres’ betekende en dat het nummer een eerbetoon was aan de Servische kant van haar familie, aan een voorouder die zingend van dorp naar dorp trok. Het publiek zong, danste en klapte mee, precies zoals de dorpelingen ooit voor die zingende voorouder hadden gedaan.

Na Les ruines volgde een verrassing: een cover van Mourir sur scène van Dalida, de Frans-Italiaans-Egyptische diva die in de jaren zeventig en tachtig het chanson domineerde. Pravi zong het met een intensiteit alsof ze het zelf had geschreven.

Daarna volgden L’armure en La femme, waarbij ze het publiek uitnodigde om te dansen alsof niemand keek. En dat werd gedaan. De hele zaal danste alsof niemand keek, in Zénith, in Parijs, op een donderdagavond in maart. De hoofdset werd afgesloten met Bravo.

De toegift telde vijf nummers en begon met Qui j’étais. Voor Où es-tu? en Louis, het eerste nummer dat Pravi ooit had geschreven, verliet ze het podium en begaf ze zich tussen het publiek. Iedereen zong mee. Opnieuw kippenvel.

Terug op het podium speelde Pravi op de piano Prière pour reconstruire, dat ze opdroeg aan haar moeder. “Mijn buurvrouw Josiane vond het verschrikkelijk als ik thuis piano speelde”, vertelde ze met een grijns. “Ze zou eens moeten zien dat jullie het met enkele duizenden wél kunnen waarderen.” De zaal lachte en toen werd het stil, want wat volgde was een van de meest intieme momenten van de avond. Pravi alleen achter de piano, spelend voor haar moeder, in een zaal vol mensen die nagenoeg muisstil waren.

Het slotnummer was l’exil et l’asile. Overal in de zaal gingen telefoonzaklampen aan. Duizenden lichtjes in het donker, een zaal die meezong op verzoek van Pravi. Het was het einde van een tour die meer dan een jaar had geduurd, van kleine zalen in de Franse provincie tot een uitverkocht Zénith. Pravi stond daar, in dat licht, en je zag het aan haar: dit was het moment waarop alles samenkwam. Ze overstijgt het klassieke chanson. Ze is Pravi. La Pieva. En die avond was Parijs van haar.

We liepen naar buiten, de Parijse avondlucht in. Het was koud en helder. We zeiden niet veel. Sommige concerten laten je achter met een gevoel dat je niet in woorden kunt vangen. Dit was er een van. Misschien wel een van de beste concerten die ik ooit heb meegemaakt.

De setlist die ze in Zenith Paris speelde:

Hoofdset:

• Voilà
• Fantasme moi
• Le jour se lève
• L’homme et l’oiseau
• La vague
• Vivante
• CHAIR
• Marianne
• La gentillesse (feat. Coline Rio)
• La Pieva (Chez moi)
• Les ruines
• Mourir sur scène (Dalida cover)*
• L’armure
• La femme
• Bravo

Encore:

• Qui j’étais
• Où es-tu ?
• Louis
• Prière pour reconstruire
• l’exil et l’asile

* Het nummer Mourir sur scène staat niet op Spotify, wel op YouTube.