Centraal staat Paul Marquet (Bastien Bouillon), een voormalig succesvol fotograaf die zijn carrière opgeeft om schrijver te worden. Hoewel zijn boeken positief worden ontvangen, leveren ze onvoldoende inkomsten op. Om in zijn levensonderhoud te voorzien neemt hij via een online klusjesplatform uiteenlopende tijdelijke werkzaamheden aan.

Terwijl Paul vasthoudt aan zijn keuze om te schrijven, laat de film zien welke gevolgen dat heeft voor zijn financiële situatie, sociale relaties en dagelijks leven. De klusjes die hij uitvoert bieden niet alleen inkomen, maar brengen hem ook in contact met uiteenlopende mensen en situaties die zijn schrijverschap voeden. Tegelijkertijd schetst de film de werking van de platformeconomie, waarin werkenden concurreren op prijs en afhankelijk zijn van beoordelingen van opdrachtgevers.

De ingetogen pianomuziek van Jean-Michel Bernard versterken de rustige, beschouwende toon van de film. Zonder een uitgesproken politiek standpunt in te nemen roept de film vragen op over de waarde van creatief werk, de prijs van autonomie en de positie van kunstenaars en flexwerkers in een veranderende arbeidsmarkt.

Het is geen lichte film en soms zelfs pijnlijk om naar te kijken. Tijdens het kijken vroeg ik mij meerdere keren af waarom Paul niet gewoon terugkeert naar zijn werk als fotograaf en het schrijverschap opgeeft. En dat is precies waar de film over gaat: hoeveel is vrijheid en het kunnen maken waar je echt in gelooft je eigenlijk waard?

Recensies in onder meer de Volkskrant en NRC (beiden geven de film 4 sterren) waarderen de ingetogen vertolking van Bastien Bouillon en de sobere manier waarop Donzelli de onzekerheid van het schrijversbestaan in beeld brengt. Voor mij vormde de scène waarin Pauls vader uit de auto stapt, begeleid door het chanson Le Vieux Couple van Serge Reggiani, een van de mooiste fragmenten van de film. Prachtige combinatie van beeld en muziek dat voor mij meteen ook de essentie van de film weergeeft.

À pied d’œuvre nodigt uit tot reflectie op de betekenis van succes, de maatschappelijke waardering van kunstenaarschap en de gevolgen van een arbeidsmarkt waarin flexibiliteit en onzekerheid steeds meer met elkaar verweven raken. Voor wie houdt van rustige, karaktergedreven films die ruimte laten voor een eigen interpretatie, is À pied d’œuvre zeker het bekijken waard. Verwacht echter geen lichte of vrijblijvende film.