Het rapport-Wennink stelt dat Nederland structurele economische groei van 1,5 tot 2 procent nodig heeft om welvaart, koopkracht en maatschappelijke opgaven veilig te stellen en pleit daarom voor snelle investeringen, minder regels en sterker bestuur.

Hans Stegeman laat zien dat die groeinoodzaak geen natuurwet is maar voortkomt uit politieke en fiscale aannames, zoals het ontzien van bedrijven en het neerleggen van lasten bij huishoudens. Hij betoogt dat verdienvermogen niet los kan worden gezien van eerlijke verdeling en sociale zekerheid, omdat economische dynamiek alleen werkt als mensen risico’s kunnen dragen zonder kapot te gaan.

Ik ben het met Stegeman eens dat het rapport daarmee een politieke keuze is verpakt als economische noodzaak en te weinig ruimte laat zien voor andere, sociaal robuustere scenario’s.