Gisteren heb ik met veel interesse de boekpresentatie van Jean Boulton bekeken en er ook een korte blog over geschreven. Geen idee of het het algoritme van LinkedIn was of puur toeval, maar in het verlengde van haar verhaal over de dao van complexiteit verscheen in mijn tijdlijn een bericht van Christiaan Slierendrecht met daarin een illustratie die de keuzes in je levenspad visualiseert, van geboorte tot vandaag en de toekomst.
Ik had deze illustratie al vaker voorbij zien komen, maar dit keer resoneerde hij meer dan voorheen. Misschien omdat ik nog in het verhaal van Jean Boulton zat, of misschien wel door de prachtige quote van Rumi, de 13e-eeuwse Perzische dichter en filosoof, die Jan Peter van Doorn deelde in de reacties op het bericht. In het originele Perzisch begint het gedicht met de regel “گر راه روی راه برت بگشایند”, waarvan de eerste regel vaak wordt vertaald als: “As you start to walk on the way, the way appears” of “Als je begint te lopen, verschijnt de weg vanzelf.”
In ieder geval genoeg reden voor mij om nog eens stil te staan bij de illustratie en wat ik daar nu zelf in lees:
We proberen vaak grip te krijgen op het leven. We maken plannen, stellen doelen, kiezen richtingen. Alsof het leven een project is dat we kunnen beheersen. Maar steeds opnieuw blijkt: het leven laat zich niet vangen in schema’s. Dingen lopen anders. Plannen verschuiven. Wegen sluiten zich. En ineens staan we op een kruispunt dat we nooit hadden voorzien.
Het taoïsme leert ons iets waardevols: het leven is geen rechte lijn, maar een stroom. De Tao — de weg — is niet iets wat je bepaalt, maar iets waar je onderdeel van bent. De kunst is om te bewegen met wat zich aandient. Niet duwen, niet trekken, maar meebewegen.
Wu wei, een kernbegrip in het taoïsme, betekent: handelen zonder te forceren. Het is niet passief zijn, maar juist heel aanwezig zijn. Kijken. Luisteren. En dan handelen, op het juiste moment, op de juiste plek. Zoals een surfer die meebeweegt met de golf, niet door het water te beheersen, maar door het perfect aan te voelen.
Als je terugkijkt op je leven, zie je één pad dat je tot nu toe hebt gevolgd. Maar daarnaast waren er talloze andere wegen die je niet hebt gekozen — of die zich nooit hebben aangediend. En vanaf vandaag? Vanaf vandaag ontvouwt zich opnieuw een web van mogelijkheden. Richtingen die je kunt inslaan. Keuzes die je mag maken.
Je hoeft niet alles zeker te weten. Je hoeft niet alles te plannen. Soms is het genoeg om te voelen wat klopt — en de volgende stap te zetten. Geen grote sprong, gewoon de volgende stap.
Leven vanuit de Tao betekent: jezelf toestaan om mens te zijn in beweging. Geen project om af te ronden, maar een stroom om in mee te gaan. Je mag vertrouwen dat wat zich aandient, precies is wat er nu mag zijn.
“The best way to live is to be like water.
Water benefits all things and does not compete.
It flows to the lowest places, the places that others avoid.
In this, it is like the Tao.”
— Tao Te Ching, hoofdstuk 8
2 reacties
Het hier en nu is voor veel mensen een plek die lastig is. Men begeeft zich liever in het verleden of klampt zich vast aan de toekomst. Beide zijn onwerkelijk. Het nu is vaak beangstigend omdat het een direct appèl doet op wie je werkelijk bent en op je daadkracht. En er is radicaal zelfonderzoek nodig om die twee elementen goed te zien en te hanteren. In het nu vallen oorzaak en gevolg samen en past geen enkel framework meer waarin oorzaak en gevolg zich anders tot elkaar verhouden. Alleen nog horen, voelen, proeven, zien en ruiken als instrumenten blijven over. Het directe ervaren. — ‘Life as it is, the only teacher’
Mooie toevoeging Arthur, dank!